Daar stond ik. Als politieagent in de woonkamer van een gezin waar de spanning om te snijden was. Twee ouders tegenover elkaar. Rood van woede. Vermoeid, wantrouwend, tussen hen in: drie kinderen. Stil-Verdoofd- Klem. Ze zaten erbij met opgetrokken schouders en betraande ogen. En ik dacht: hoe zijn we hier beland?

Ik nam de ouders apart, luisterde naar hun verhalen. Maar wat er nou écht aan de hand was? Ze wisten het zelf niet eens meer. Zoals zo vaak begonnen de ruzies ooit klein. Een discussie over een afspraak, een misverstand, een gekwetst gevoel. En nu stonden ze lijnrecht tegenover elkaar, bang om alles te verliezen.

De een was bang dat een ander straks zijn kinderen zou opvoeden.

De ander zag zichzelf al alleen op een flatje, terwijl de ander ‘gewoon doorleefde’.

Beiden wilden eigenlijk maar één ding: duidelijkheid, rust en een goede regeling.

Na uren praten — en heel wat tranen verder — kwam er voorzichtig wat lucht.

Een zucht, een blik, even geen strijd.

En toen vertrok ik weer. Want dat is wat je doet als agent: je komt binnen op het heftigste moment, je probeert te blussen, en je gaat weer.

Toen ik bij de politie werkte, stond ik er echt vaak letterlijk tussenin. Nachtelijke meldingen, gillende ouders, kinderen met grote ogen die niets meer durfden te zeggen.

Soms waren het de meest keurige gezinnen, hoogopgeleid, mooie huizen, succesvol, alles leek op orde. Maar scheidingen trekken zich niks aan van opleidingsniveau, normen en waarde of bankrekening.

Wat ik keer op keer zag, was dat het niet ging om onwil. Het ging om onmacht, angst, paniek en eenzaamheid. Want scheiden met kinderen… dat gaat over veel meer dan uit elkaar gaan.

Juist dat besef maakte dat ik het anders wilde. Niet meer achteraf, als de schade al is ontstaan.

Maar aan de voorkant. Voordat de oorlog begint.

Want wat als je wél hulp inschakelt voordat de boel escaleert?

Wat als je leert dat jullie allebei eigenlijk hetzelfde willen: rust, duidelijkheid en het beste voor de kinderen?

Wat als we stoppen met toneelspelen – “het gaat goed hoor”, “de kinderen merken er niks van” – en eerlijk durven kijken naar wat er wél is?

Ik snap dat het verleidelijk is om online even een paar formulieren in te vullen, afspraken te maken en klaar. Maar je sluit geen jaren samen af met een paar vinkjes en een handtekening. Kinderen voelen wat je niet zegt. Ze kijken dwars door je “het gaat prima hoor” heen.

En dan spelen zij het toneelstukje verder. “Het gaat goed hoor, mama.”

“Het is niet erg papa.”

“Alles is prima.”

Ik geloof dat het anders kan.

Ik geloof dat als je samen kiest voor begeleiding – écht kiest – dat je geen verliezers hoeft te hebben.

Dat het eerlijk kan, rustig, met aandacht. Niet de sterkste die wint. Niet de slimste die het beste regelt. Maar twee ouders die zeggen: dit doen we samen.

Voor onszelf en voor de kinderen.

En als het dan weer even spannend wordt? Dan bel je mij.

Want dat is wat ik het liefst doe: naast je staan, voordat het misgaat.

Zodat kinderen niet midden in de storm hoeven te staan.

Hulp zoeken is geen falen. Het is geen zwakte.

Sterker nog:

Want laten we eerlijk zijn — waar hebben we eigenlijk geleerd hoe je moet scheiden?

Hoe je overeind blijft in die wirwar van emoties, regelingen, angsten en kinderen die je niet wilt belasten?

Precies. Nergens.

We leren op school van alles over topografie, wiskunde en de Gouden Eeuw...Maar niemand leert je hoe je afscheid neemt van een leven dat je samen hebt opgebouwd.

Hoe je kinderen beschermt zonder jezelf te verliezen.

Hoe je niet meegaat in de gekte van "of alles perfect moet" óf "het gewoon oorlog is".

Pas als je durft te zeggen: “Help mij even, kijk met me mee.”

Dan komt er rust.

Dan komt er overzicht.

Dan ontstaat er ruimte.