Ja, naar je lichaam luisteren heb ik echt moeten leren.

Ik wilde maar door en door. Voelen? Geen tijd voor. Niet zeuren, doorgaan.

Ik vond het vooral gedoe, al dat voelen. Maar inmiddels weet ik: als je blijft negeren wat er vanbinnen speelt, dan laat je lijf het je op een dag gewoon weten.

En zo kwam daar ineens die paniekaanval.

Keihard. Luid en duidelijk: “En nu luister je.”

Twijfels zijn er niet voor niets

Mijn ex was ook een van mijn beste vrienden.

Iedereen was ons aan het koppelen, en ik bleef maar twijfelen.

Twijfels die ik wegdrukte.

Want iedereen zei hoe goed we het samen hadden, hoe lief hij was, hoe perfect we matchten.

En ja, hij wás lief.

Maar ik zag ook hoe anders we waren. Uit twee totaal verschillende werelden.

Met andere normen, andere dromen.

We waren jong, sociaal, druk met leven.

Ik ging studeren, hij ging werken. Hij werkte zich zes dagen per week uit de naad, ik genoot met vriendinnen van het studentenleven.

Hij had zijn wereld, ik die van mij. En ergens daartussen raakten we elkaar kwijt.

Geen ruzie, wél onrust

We hadden niets te klagen. Geen drama. Geen strijd.

Maar ik voelde me leeg. Waar hij gelukkig was in zijn ritme, verlangde ik naar meer.

En met elke discussie over de toekomst, werd duidelijker hoe ver we uit elkaar lagen.

Hij wilde keihard werken en waar kon in de kost.

Ik werkte bij de politie en sprak mijn collega’s vaker dan hem.

Mijn hoofd ging openstaan voor andere mannen.

Niet omdat ik wilde vreemdgaan, maar omdat ik me eenzaam voelde.

Ik vluchtte in drukte, in plannen, in stappen met vriendinnen.

Hij was mijn beste vriend, maar we begrepen elkaar niet meer.

Mijn lijf trok aan de bel

Na acht jaar waren we volgens het plaatje toe aan de volgende stap.

Van samenwonen naar kinderen… het hoorde erbij volgens het plaatje.

Maar ik kreeg er paniek van.

Ik schoof alles voor me uit. Tot ik dacht dat ik zwanger was.

En toen brak ik. Ik raakte in paniek, mijn lichaam verstijfde.

Mijn hoofd liep over. Wat wil ik nou? Wat is er mis met mij? Waarom voel ik me zó?

Ik wist het eigenlijk allang. Maar ik durfde het niet uit te spreken.

Tot ik met iemand ging praten en alles op tafel legde.

En diegene zei: “Wendy, jij weet het allang. Nu nog durven kiezen.”

Rust komt niet vanzelf

De dag dat ik de relatie verbrak, kwam er geen opluchting, geen rust.

Die komt ook niet vanzelf. Maar wél als je hulp zoekt. Als je durft stil te staan bij je gevoel, in plaats van te blijven rennen.

En toen ik mijn huidige vriend ontmoette, wist ik het direct. Ik zag hem lopen en zei tegen mijn vriendinnen: “Hij is de vader van mijn kinderen.” En dat werd hij.

Wil jij ook duidelijkheid en rust?

Bij JWS Jij-Wij-Samen help ik mensen precies in dit soort processen. Niet alleen met ‘scheiden of blijven’, maar met alles wat daaronder ligt. De twijfel. De onrust, de paniek, het voelen.

We pakken bij JWS niet alleen de juridische of praktische kant van een breuk aan —we kijken juist naar wat er écht speelt.

Jij. Je gevoel. Je verhaal.

Want pas als je daar helderheid over hebt, kun je keuzes maken die écht kloppen.

Of je blijft of vertrekt: jij verdient het om weer rust te voelen.

En jezelf weer terug te vinden.