Zeb en ik hadden het er op de terugreis van vakantie nog over. Ik wil – alweer – lijnen en Zeb wilt meer gaan trainen. We hebben de spullen in huis gehaald, een schemaatje gemaakt, zelfs gezonde boodschappen gedaan. Maar eerlijk is eerlijk: er gebeurt niet veel.

Het zette me aan het denken. Toen wij net een relatie kregen, zagen we er allebei een stuk beter uit. Ik was 13 kilo lichter, sportte volop en had veel meer energie. Als ik foto’s van die tijd terugzie, vraag ik me af: waarom verwaarloos ik mezelf zo?

Aan de ene kant is het ook iets moois. Ik voel me bij Zeb zó vertrouwd, dat ik blijkbaar niet constant mijn best hoef te doen om indruk te maken. Hij kent me, met en zonder die 13 kilo. Maar aan de andere kant voel ik me niet altijd blij met mezelf. Ik merk het in mijn energie, in mijn spiegelbeeld en in hoe ik naar mezelf kijk.

En zo gaat het in heel veel relaties. Als we single zijn, stralen we. We doen moeite voor ons uiterlijk, voor ons lijf, voor ons sociale leven. Zodra we een relatie hebben, zakt dat vaak weg. We laten de boel een beetje vieren, omdat het “niet meer hoeft”. Totdat de relatie onder spanning komt te staan, of er zelfs een scheiding volgt.

Want dat zie ik ook in mijn werk terug: vlak voor of na een scheiding zie je dat mensen ineens wél met zichzelf aan de slag gaan. Ze kopen nieuwe kleding, beginnen met sporten, eten gezonder, gaan weer stappen of zoeken sociale contacten op. Er komt weer een twinkeling in hun ogen. Soms denk je bij jezelf: “Waar was die versie van jou de afgelopen jaren?”

En dat is confronterend. Want waarom doen we dat pas ná een scheiding? Waarom gunnen we onszelf in de relatie vaak alleen de restjes van onze tijd en energie?

De scheefgroei in een relatie

In mijn praktijk zie ik vaak dat partners niet in hetzelfde tempo veranderen. Als je naar de rouwcurve van een scheiding kijkt, zie je dat de verlatende partij vaak al veel verder is in het proces. Diegene heeft al aan zichzelf gewerkt en weet vaak: “Het loopt vast, zo kan het niet verder.”

De ander daarentegen heeft vaak juist ruimte gegeven. In de hoop: “Als ik ruimte geef, komt het vanzelf goed.” Maar ondertussen bleef die persoon zelf stilstaan.

En dan zitten ze bij mij aan tafel. De een met een nieuwe mindset, misschien al bezig met sporten, persoonlijke ontwikkeling, meer zelfkennis. De ander nog zoekend, verward en verrast door de breuk. Ze staan niet in hetzelfde proces, en dat maakt de kloof groot.

En dan zie ik vaak iets bijzonders gebeuren. Na een jaar, soms wat langer, hebben ze zich allebei opnieuw uitgevonden. Ze pakken tijd voor zichzelf, ontdekken nieuwe kanten van hun identiteit, leren wat ze écht nodig hebben. En dan stel ik mezelf stiekem de vraag: “Als jullie nu allebei op Tinder zouden staan… zouden jullie elkaar dan opnieuw swipen?”

Spijtscheidingen

Ik las laatst een artikel over zogenaamde spijtscheidingen. En eerlijk: dat ging hier precies over. Mensen die na verloop van tijd spijt krijgen dat ze uit elkaar zijn gegaan. Niet omdat de scheiding een fout was, maar omdat ze achteraf beseften dat ze in hun relatie te weinig ruimte voor zichzelf namen.

Soms is het echt beter om uit elkaar te gaan. Als er een giftige dynamiek is ontstaan of als je jezelf volledig bent kwijtgeraakt, kan een scheiding een opluchting zijn en een nieuw begin. Maar er zijn ook stellen die achteraf denken: “Als we toen allebei meer in onszelf hadden geïnvesteerd, was het misschien anders gelopen.”

De kernvraag

Het komt eigenlijk neer op een simpele maar confronterende vraag: Zou jij jezelf swipen op Tinder?

En als het antwoord nee is… waarom zou je dan verwachten dat je partner dat nog wel doet? Of dat je relatie vanzelf leuk en sprankelend blijft, terwijl je jezelf verwaarloost?

De waarheid is: je neemt jezelf altijd mee, ook in een volgende relatie. Als jij niet goed in je vel zit, niet weet wat je nodig hebt of blijft hangen in patronen, dan kom je dat later opnieuw tegen.

Niet wachten tot het te laat is

Dus waarom wachten tot een scheiding om weer te stralen? Waarom wachten tot de pijn groot genoeg is om pas dán voor jezelf te kiezen? Je kunt er ook nú mee beginnen. Binnen je relatie.

En nee, dat is niet altijd makkelijk. Want het vraagt lef om jezelf een spiegel voor te houden en verantwoordelijkheid te nemen voor hoe je in de relatie staat. Het vraagt ook dat je je partner meeneemt in die verandering – en dat kan spannend zijn. Want wat als jij verandert, en je partner niet?

Toch zie ik keer op keer dat er beweging komt als één iemand begint. Als jij jezelf beter leert kennen, patronen doorbreekt en weer gaat investeren in jezelf, moet je partner wel anders gaan reageren. En soms werkt dat aanstekelijk.

Mijn werk bij JWS Jij-Wij-Samen

In mijn traject Scheiden of Blijven begint het daarom altijd met jou als persoon. Eerst apart: wie ben jij, wat zijn je patronen, waar zit je pijn en wat heb je nodig? Pas daarna kijken we samen: kunnen jullie de verbinding herstellen, of is het beter om respectvol uit elkaar te gaan?

En weet je: welke keuze er ook komt, het gaat erom dat die bewust is. Zodat je niet achteraf denkt: “Had ik dit maar eerder gedaan.”

Tot slot

Dus stel jezelf die ene vraag: “Zou ik mezelf swipen op Tinder?” En als je daar even van moet slikken… dan is dit misschien hét moment om niet langer te wachten, maar vandaag al te kiezen voor jezelf.