Ben ik dan ook gescheiden?

Daar zat ik.

In een klas vol medestudenten, allemaal gescheiden van de vader van hun kinderen.

En ik dacht echt: Ben ik dan de enige die niet gescheiden is?

Tot dat moment was scheiden voor mij iets dat hoorde bij trouwen, kinderen krijgen en dan, als het misloopt, uit elkaar gaan. Dit was toch gewoon een jeugdliefde.

Tot we bij het onderwerp rouw kwamen.

Een relatie verbreken is niet altijd wat het lijkt

Tien jaar geleden maakte ik mijn relatie van acht jaar uit.

Voor mij voelde dat toen als: relatie klaar → spullen pakken → door.

Ik verbrak de relatie en verbrandde alle schepen.

Dat leek me toen de snelste en minst pijnlijke oplossing.

Maar pas jaren later, tijdens mijn studie, leerde ik wat ik toen niet wíst:

"scheiden is meer dan alleen uit elkaar gaan."

Ik koos de makkelijke weg

Niet de verstandigste misschien, maar wel de makkelijkste.

Geen moeilijke gesprekken, geen ruimte om stil te staan of te voelen.

Alles achterlaten, nieuwe plek, nieuwe start en klaar.

Dacht ik.

Voor de buitenwereld: perfect

Acht jaar geleden zat ik in een relatie met een lieve, zorgzame, hardwerkende jongen.

Voor iedereen om ons heen leken we het perfecte plaatje: mooi huis, stabiel leven en leuke vrienden.

Maar vanbinnen voelde ik het niet meer.

We kwamen uit totaal verschillende werelden, en elke paar jaar borrelde de twijfel weer op.

Iedereen zei: “Kijk nou eens wat jullie samen hebben!”

En ja, het klopte op papier. Maar ik voelde het niet meer in mijn hart. Al lange tijd niet meer, dit was niet mijn leven.

En dat is zo’n eenzaam gevoel, want je kunt niks slechts opnoemen – maar het is er gewoon niet meer.

Toen ik uiteindelijk vertrok, dacht ik dat de twijfel ook zou verdwijnen.

Maar dat bleek een illusie.

Vluchten leek veiliger dan voelen

Hij wilde het nog proberen.

Op feestjes werden we weer aan elkaar gekoppeld, en ik kon het niet aan.

Ik wilde los, niets uitleggen, niemand kwetsen en zo snel mogelijk door. Dus ik vluchtte, ging reizen en feesten.

Geen tijd om stil te staan en geen ruimte om te rouwen.

Het was toch mijn keuze, dan moet je ook niet zeuren.

Maar nu ik leer over rouw in relaties, zie ik pas wat ik toen allemaal heb losgelaten — zonder afscheid.

Wat je ook verliest bij een relatiebreuk

Je sociale netwerk

Onze vriendengroep overlapte volledig. Na de breuk voelde het ongemakkelijk.

Ik trok me terug en liet mensen los waar ik eigenlijk nog van hield.

Achteraf had ik misschien even kunnen pauzeren, het bespreekbaar kunnen maken.

Gelukkig zie ik sommige van hen weer. Want we hebben zoveel gedeeld.

Je huis, je thuis

Ik woonde mijn hele leven in een klein dorpje, op loopafstand van mijn ouders.

Daar hadden we samen een huis gekocht. Maar als verlatende partij voelde ik me schuldig.

Dus ik liet hem daar, nam mijn spullen en vond via via snel een huurwoning in een andere plaats.

Het voelde als een duidelijke breuk, alsof ik dat hoofdstuk voorgoed sloot.

Maar ik verloor niet alleen een huis of mijn financiële zekerheid,

ik liet ook een stukje van mezelf achter.

Want ergens daar, in dat vertrouwde dorpje, ligt nog altijd een deel van mijn verleden.

En soms doet dat onverwachts toch nog een beetje pijn.

Je schoonfamilie

We waren close met zijn familie.

Vakanties, etentjes, bijzondere momenten — we hebben veel met elkaar meegemaakt.

Vooral met zijn zusjes, neefje en nichtje had ik een sterke band.

Ik zag ze opgroeien, was betrokken, voelde me echt onderdeel van hun leven.

Na al die jaren voelde zijn familie als de mijne.

En juist daarom deed het zo’n pijn toen het na de breuk ineens stil werd.

Niet omdat zij dat wilden. Maar omdat ik verdween.

Ik wist: ik had hem verdriet gedaan en dus koos ik voor stilte.

Maar die stilte voelde als afscheid nemen van een hele familie.

En dat is ook een rouwproces.

Wat ik nu weet

Scheiden is niet alleen een juridische breuk. Het was niet alleen mijn spullen pakken en een handtekening zetten. Het is afscheid nemen van een stuk van jezelf, van gewoontes, van mensen en van plekken. En áls je die stappen niet bewust zet, dan neem je dat verlies mee. Soms jarenlang.

Doe het op jouw manier, in jouw tempo en met liefde, ook voor wat wél goed was.

Bij JWS Jij-Wij-Samen draait het niet alleen om het regelen van de papieren en de praktische kant.

Natuurlijk pakken we de juridische en financiële kant goed en zorgvuldig aan — dat hoort erbij.

Maar waar het bij ons écht om gaat, is het verhaal erachter.

Het emotionele stuk.

De twijfel, het loslaten, het zoeken naar jezelf in het geheel.

Of je nu blijft of vertrekt: bij JWS kijken we naar jou als mens.

Zodat je niet alleen goed uit elkaar gaat, maar ook goed verder kunt.

Herken jij jezelf in mijn verhaal? Of zit je midden in die twijfel?

Laat me met je meelopen.